- The Chronicles of Chansung and Junho -

 

 

 

 

 

My Summer

เวลาที่อากาศรอบกายร้อนรุ่ม เนื้อตัวผู้คนเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ หลายคนขยาด วิ่งหาที่หลบความร้อนกันให้วุ่น แต่ผมกลับทำตรงกันข้าม รีบพาตนเองออกไปสัมผัสกับความร้อนระอุยิ่งกว่าเเดิม

"ร้อนโว้ย!" คนตาเล็กบ่นอิบขณะทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา มือหนึ่งพลางกดรีโมทเปิดเครื่องปรับอากาศใหญ่ แค่ชวนออกไปเดินเล่นไม่ถึงชั่วโมง อีจุนโฮก็บ่นไปตลอดทางว่าอากาศข้างนอกร้อนเกินไปสำหรับเขา "เห้อ ไม่ชอบเลยหน้าร้อนเนี่ย นายว่างั้นมะชาน?"

"ก็ไม่นะ" ตอบออกไปตามความคิด หน้าร้อนแบบนี้ออกจะดี จุนโฮน่ะขี้ร้อนเกินไปมากกว่า ดูสิ ทำเป็นขมวดคิ้วเข้าหากันเหมือนกับว่าผมพึ่งพูดอะไรแปลกประหลาดออกไปอย่างนั้นแหล่ะ

"ล้อเล่นแหง มีแต่คนเขาเกลียดหน้าร้อนกันนะ!"

"แต่ฉันไม่เกลียด ฉันชอบ"

"แปลก… "

"……"

แปลกตรงไหน?

"ร้อนแบบนี้โลกแตกได้เลยนะ!"

"แล้วยังไง?" ขี้โวยวายชะมัดเลย

"แบบนี้มันร้อนเกินไป!! ทำไมนายต้องชอบช่วงเวลาที่มันร้อนๆแบบนี้ด้วย!!!!!"

"......"

นั่นสิ ทำไมผมถึงชอบฤดูร้อนได้ขนาดนี้กันนะ?

สงสัยเพราะยิ่งร้อน ของหวานก็ยิ่งอร่อยแน่

ก็การดูดกลืนของหวาน โดยเฉพาะ ไอศกรีมแท่งรสฤดูร้อน อร่อยๆ มันเยี่ยมยอดที่สุดเลยนี่

อากาศร้อนๆ หากได้ลากปลายลิ้นชิมรสชาติไอศกรีมของฤดูร้อนตั้งแต่ส่วนปลาย ละเลียดเลียความนุ่มกลมกล่อมไปจนสุด แล้วอมค้างความหวานให้คาค้างในปาก รอสักครู่ ให้ไอศกรีมรสฤดูร้อนค่อยๆหลอมละลายในกระพุ้งแก้มทีละนิด ทีละนิด... จนน้ำหวานฉ่ำเยิ้มออกมา แล้วค่อยๆดูดกลืนรสหวานถูกลิ้นให้ไหลลงสู่คอ พาความร้อนรุ่มเข้าสู่ร่างกาย แค่คิด ก็อยากกินขึ้นมาแล้วสิ

ตัดสินใจเดินไปทางร่างที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนโซฟา คุกเข่าลง แล้วคว้าหมับที่สองขาของอีจุนโฮ "เห้ย จะทำอะไรน่ะไอ้หมีบ้า!" เขารีบตอบสนองด้วยการใช้เท้ายันหัวไหล่ผมไปที แต่ก็ทำอะไรผมไม่ได้หรอก ผมรีบจัดการดึงให้เจ้าของสะโพกอวบๆเลื่อนมาตัวนั่งที่ขอบเบาะ ปลดซิปกางเกงเขาไปทำหูทวนลมเสียงบ่นไป หลังจากนั้น... ก็ลงมือกินไอศกรีมไม่ให้เหลือสักหยด

มีอะไรอีกนะ ที่ทำให้ผมโปรดปรานฤดูร้อน?

อาจเพราะยิ่งร้อน ภาพทุกภาพยิ่งดูสวย และเสียงทุกเสียงก็ยิ่งเย้ายวนล่ะมั้ง

เสียงครางหวานๆของฤดูร้อน ทั้งตอนที่ถูกดูดกลืน ทั้งตอนที่หลอมละลายคาปาก ได้ฟังทีไรความสุขก็ยิ่งล้นปรี่ ยิ่งได้มองฤดูร้อนเปียกโชกไปด้วยของเหลวขาวขุ่นและหยาดเหงื่อไปด้วย ฟังเสียงคราวกระเส่าเย้ายวนไปด้วย ผมก็เหมือนกับได้ขึ้นสวรรค์

"ชานซอง... อา… บอกว่ามันร้อนไง อย่าเล่นซนได้ไหม..." จุนโฮพูดไป น้ำเสียงขาดห้วงไป ยั่วกันขนาดนี้จะให้หยุดได้ยังไงกัน ผมอุ้มร่างที่เปียกชุ่มเหงื่อจากโซฟาไปที่เตียง คร่อมร่างกายให้คนตาเล็กอยู่ใต้ร่าง ใบหน้าของจุนโฮที่กำลังหายใจหอบอยู่นี่ช่างยั่วยวนและมีเสน่ห์อย่าบอกใคร ถ้าทุกอย่างยิ่งเปลือยเปล่าและไม่มีอะไรปกปิด ผมก็ยิ่งคลั่งได้ง่ายๆ คลั่งเพราะอากาศร้อนๆ คลั่งเพราะฤดูร้อน

ไม่ใช่แค่นี้นะที่ทำให้ผมหลงรักฤดูร้อนจนโงหัวไม่ขึ้น

เวลาที่เนื้อกายอุ่นได้สัมผัสเสียดสีกับฤดูร้อน ทุกอย่างก็จะยิ่งร้อนฉ่า ไอร้อนของฤดูร้อนทำให้อยากนอนแผ่หราไปบนเตียง ถอดเสื้อผ้าออกไม่ให้เหลือสักชิ้น แล้วรอให้ฤดูร้อนมาโลดแล่นอยู่บนร่าง เชิญชวนให้เสือกไสร่างกายเข้าหาความร้อนรุ่มยิ่งกว่าเก่า ยิ่งร้อนมาก ก็ยิ่งมีเรี่ยวแรงมาก อาจเพราะผมเป็นแผงพลังงานที่ต้องการให้ฤดูร้อนมาเติมเต็มให้ร้อนขึ้นยิ่งกว่าเก่า จนมีแรงเสียดสีร่างกายเข้าหาฤดูร้อนได้แรงยิ่งขึ้น

"อือ… ชานซอง… ตรงนั้น แรงอีกสิ..."

ฤดูร้อนเชิญชวนมาขนาดนี้ ผมยิ่งต้องตอบสนอง โถมกายเข้าหาแรงขึ้นราวกับว่าเรี่ยวแรงจะไม่มีวันหมดลงง่ายๆ

น่าเสียดายที่อีกไม่กี่อาทิตย์ฤดูใบไม้ร่วงก็จะคืบคลานเข้ามาแล้ว ผมต้องคิดถึงอากาศร้อนจับใจแน่ๆ อากาศที่เริ่มหนาวและมีฝนตกปรอยๆ คงทำให้ผมคิดถึงอากาศร้อนรุ่มแน่ๆ

แต่ก็ไม่เป็นไร เพราะยังไงผมก็มีฤดูร้อนอยู่ข้างกายตลอดเวลา ต่อให้หน้าหนาวมาเยือน ร่างกายผมก็คงยังร้อนจนเหงื่อโชก ร้อนระอุราวกับโลกนี้มีเพียงแค่ฤดูเดียว และนั่นก็ทำให้ผมรักฤดูร้อนยิ่งกว่าอะไร

รักฤดูร้อน แม้จะมีเสียงบ่นลอยมาให้ฟังอยู่เรื่อยๆ

"ไอ้หมีบ้า! ก็บอกว่ามันร้อนไงเล่า ยังจะเข้ามานัวเนียไม่เลิกอีก!"

นั่นไง เสียงบ่นของฤดูร้อนมาอีกแล้ว แต่ผมก็ยังรักฤดูร้อนอยู่ดีนั่นแหล่ะนะ

"จุนโฮอ่า รักนะ..."

รักนะ ฤดูร้อนของผม

 

FIN.

____

Writer Talk: ฟิคชั่ววูบมากๆเลยค่ะ เอามาลงเพื่อให้อ่านกันแก้ร้อนเนาะ ^^ ขอให้เป็นวันดีๆนะคะ แล้วก็ใครมาอ่านอย่าลืมคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์ด้วยนะคะ

ขอบคุณคะ :)

Yo.