- The Chronicles of Chansung and Junho -

1

               “คุณ... หยุด...”

               คุณหมอเริ่มส่งเสียงครางออกมา เมื่อผมซุกไซร้ใบหน้าไปตามซอกคอ กดปลายจมูกกดลงสูดกลิ่นหอม ก่อนจะใช้ริมฝีปากเม้มจนเกิดรอยแดงจางๆ ผมค่อยๆเลื่อนมือมาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเขาออกไปด้วย

               ชายเสื้อเขาถูกดึงออกจากกางเกงแสล็ค ก่อนที่กระดุมเม็ดสุดท้ายจะถูกปลดออก ผมเลิกเสื้อกล้ามเขาขึ้นให้เห็นผิวกายขาวเนียนจากหน้าท้องจนถึงแผ่นอก แล้วเลื่อนใบหน้าลงมา เพื่อลากลิ้นไล้เนื้ออกขาวๆ ดูดเม้มไปเบาๆ มันทำให้เขาหายใจถี่แรงขึ้นยิ่งกว่าเดิม

               “อือ...” คุณหมอส่งเสียงในลำคอ ก่อนจะดึงคอเสื้อผมให้เงยขึ้นไปเผชิญหน้ากับเขา “บอกให้หยุด...”

               ผมตอบรับคำพูดเขาด้วยการแนบริมฝีปากตัวเองไว้กับริมฝีปากเขาแทน สองมือรวบตัวเขาขึ้น ก่อนจะดึงเสื้อเชิ้ตเขาให้หลุดจากปลายไหล่ แล้วค่อยๆร่นให้มันหลุดออกจากท่อนแขน แต่เสื้อเขาก็ออกจะพอดีตัวเกินไป ทำให้มันติดขัดอยู่นิดหน่อย ผมจึงผละหน้าออกมามอง แล้วจับให้เสื้อที่ยังติดขัดให้หลุดออกจากปลายนิ้วเรียว

               “คนไม่รักษาสัญญา...”

               เอ่ยอย่างตัดพ้อ คุณหมอไม่ตอบ ตอนนี้ผมได้ยินแค่เสียงครางอื้ออึงจากเขาเท่านั้น ผมจัดการปลดเข็มขัดกางเกงเขาออก  แล้วเลื่อนใบหน้ามายังบริเวณท้องน้อย ค่อยๆลากลิ้นชอนไชเข้าไปในร่องสะดือ เขาเอี้ยวตัวหลีกเลี่ยง หากแต่ผมก็ใช้สองมือจับสะโพกเขาไว้ไม่ให้ดิ้นหนีไปไหน

               ริมฝีปากไล่จูบลงมาถึงขอบกางเกงชั้นใน ผมใช้ฟันกัดดึงมันพลางใช้สองมือช่วยจับมันถอดออกไปด้วย จนในที่สุดกางเกงเขาก็ถูกผมดึงร่นออกจนไปกองอยู่ปลายขา ผมใช้ปลายเท้ายันมันให้หลุดออกไป

               คุณหมอยังคงขยับดิ้น เขาเตะขาไปมาจนไปโดนเข้ากับกางเกง มันร่วงลงสู่พื้นห้อง เสียงแกร๊งของหัวเข็มขัดร่วงกระทบพื้นดังขึ้นเหมือนพยายามจะเตือนให้ผมหยุดกลายๆ แต่ตอนนี้ผมไม่สามารถหยุดอะไรได้อีก นอกจากต้องเดินหน้าต่อเท่านั้น

               ปลายลิ้นลากเข้าใกล้ส่วนนั้นของเขามากขึ้น คนตรงหน้าเกิดอารมณ์แล้ว อีกไม่นานผมจะช่วยปลดปล่อยเขาให้เอง ผมออกแรงงับไปที่เอวจนเขาสะดุ้งโหยง ไม่มีเสียงบ่นโวยวายหลุดออกจากปากเขาอีกต่อไป จะมีก็เพียงแค่เสียงหอบหายใจกระชั้นถี่ และเสียงลั่นของเตียงยามขยับตัวเท่านั้น

               ในที่สุดริมฝีปากร้อนของผมก็เข้าไปครอบคลุมเขาเอาไว้ ผมดูดเม้มมันเบาๆพอให้เขากระตุกนิดๆ ก่อนจะผละออกมาจรดปลายลิ้นที่ส่วนปลายหน่อยๆ แล้วลากไล้ลงมา ก่อนจะย้อนกลับขึ้นไป คุณหมอจิกทึ้งผ้าปูเตียงแน่น เขาส่งเสียงครางกระเส่าออกมาฟังไม่ได้ศัพท์ สะโพกขยับรับใบหน้าและมือผมที่กำลังทำให้เขามีความสุข

               และแล้วผมได้รับรู้รสชาติของเขาในปาก เมื่อผละใบหน้าออกมา ก็พบว่าเขากำลังหลับตาและกัดริมฝีปากตัวเองอย่างเก็บอารมณ์ น่ารักเป็นบ้า....

               มือข้างนึงเริ่มปลดกระดุมเสื้อตัวเองออก ส่วนอีกข้างก็ออกแรงเช็ดคราบของเหลวที่ยังติดอยู่ที่ปาก ผมใช้คราบนั้นป้ายไปยังช่องทางด้านหลังของอีกฝ่าย สอดนิ้วเข้าไปช้าๆ มันทำให้เขาเริ่มเกร็ง จนผมต้องหยุดสักครู่เพื่อให้เกิดความคุ้นเคย เมื่อแรงบีบรัดคลายลง ผมก็ค่อยๆขยับนิ้วเข้าออกเป็นจังหวะ จากช้าไปเร็วขึ้น ผ้าปูเตียงที่เคยแน่นเปรียะ บัดนี้ก็ถูกเขาขยำดึงร่นขึ้นจนมองเห็นรอยยับ

                ผมถอดเสื้อผ้าตัวเองออกหมดไม่เหลือสิ่งใดปกปิดไว้อีก คุณหมอใช้แขนก่ายหน้าผากตัวเองไว้ ผมจับดึงมันออกเบาๆ ก่อนจะแนบริมฝีปากไปกับใบหน้าเนียนใส กดประทับจูบแล้วลากสัมผัสมายังต้นคอ จูบแล้วจูบเล่า ก็ยังหวานเสมอ

                “กอดคอผมไว้สิครับ...”

                สิ้นเสียง วงแขนเขาก็โอบรอบคอผมทันที แขนที่โอบบนไหล่ มันทั้งอุ่นและชื้น ผมรู้สึกได้ว่าอุณหภูมิร่างกายเขาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ และอารมณ์ของผมเองก็คุกรุ่นมากขึ้นเรื่อยๆเช่นกัน

                และแล้วผมก็จับขาสองข้างเขาให้แยกออกจากกัน ก่อนจะแทรกกายเข้าไปในช่องทางของเขาอย่างเชื่องช้าๆ คุณหมอส่งเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บ เล็บมือจิกตรงไหล่ผมแน่น ผมจึงใช้มือนวดคลึงและพรมจูบตามเนื้อตัวให้เขาผ่อนคลาย จนกระทั่งสามารถแทรกตัวลึกขึ้น

               ในที่สุด เราทั้งคู่ก็ได้กลายเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน

               สิ่งที่คั่งค้างอยู่ภายในของคุณ สิ่งที่คุณกักเก็บไว้ ผมพร้อมที่จะรับรู้ถึงมันแล้วนะครับ

               “อา... คุณ...”

               “เรียกชานซองสิครับคุณหมอจุนโฮ... เรียกชื่อผมสิ”

               “ชาน... ชานซอง”

               ผมยิ้มออกมาเมื่อได้ยินเสียงหวานเอ่ยเรียกชื่อ ร่างกายเบื้องล่างส่งทอดแรงไปยังเขา ทุกครั้งที่ขยับกายเข้าหา เตียงเล็กก็โยกสั่นตามจังหวะจนเกิดเสียงดังเอี๊ยคลอไปกับเสียงคราง ทุกๆอย่างมันช่างบรรเลงได้เข้ากันดีจนสติผมเริ่มหลุดลอย

               คุณหมอกอดผมแน่น ขยับสะโพกรับผมไปด้วย ผมมีความสุขมาก และผมก็จะทำให้เขามีความสุขที่สุดเช่นกัน ผมจับร่างเขาให้หันหน้าเข้าหาเตียงช้าๆโดยไม่ถอนกายออก โน้มตัวลงให้อกผมแนบไปกับแผ่นหลังร้อนผ่าว ใช้แขนนึงประคองร่างเขาไว้ ส่วนอีกแขนก็ยันกับเตียงก่อนจะเริ่มเร่งจังหวะเน้นย้ำจุดอ่อนไหว คุณหมอส่งเสียงครางดังมากขึ้นกว่าเดิม

               จนกระทั่งผมทำให้เขาไปถึงฝั่งฝัน ช่องทางนั้นบีบรัดแน่น ทำให้ผมได้ปลดปล่อยอารมณ์ออกมาเช่นกัน ส่วนนึงของผมได้เข้าไปอยู่ในตัวเขาแล้ว คุณหมอทรุดตัวลงและหายใจอย่างเหนื่อยหอบ ผมจึงทิ้งตัวนอนลงตามและโอบกอดเขาไว้ แล้วใช้นิ้วมือสางเส้นผมดำนุ่ม ผมค่อยๆประทับจูบไปเบาๆไปที่หน้าผากชื้นเหงื่อ ลากสัมผัสลงมายังจมูก ก่อนจะหยุดที่ริมฝีปาก รสชาติหวานๆถูกถ่ายเทให้กันและกันอีกครั้ง

               “คุณรู้ไหมว่าคุณเป็นผู้มอบชีวิตใหม่ให้กับผมนะครับ เพราะคุณ ผมถึงตื่นขึ้นมามีความสุขกับการใช้ชีวิตบนโลกนี้ได้”

               ผมเอ่ยกับร่างที่มองผมตาปรือ ก่อนจะก้มหน้าไซร้ไปกับซอกคอที่ตอนนี้มีรอยแดงๆแต่งแต้มอยู่

               “อือ... จั๊กจี้...”

               ปฏิกริยาตอบสนองของเขาน่ารักเป็นบ้า เห็นแล้วก็อดไม่ได้ที่จะยื่นหน้าเข้าไปหอมอีกซักฟอด

               “อย่าทำร้ายตัวเองอีกเลยนะครับ ถ้าคุณหมอเครียด ผมจะช่วยทำให้คุณผ่อนคลายเองนะ ไม่ทานยาแล้วนะครับ”

               เขาส่งเสียงครางมุ้งมิ้ง ไม่รู้ว่ามันเป็นการตอบรับหรือเปล่า ถึงยังไงต่อจากนี้ผมก็จะทำให้เขาเลิกยาให้ได้ และจะเป็นฝ่ายดูแลเขาให้ดีที่สุดเอง

“รักนะครับ คุณหมอของผม...”

ผมกระซิบบอกร่างในอ้อมกอดเบาๆ...

My Doctor End

---------------------------------------------------------------

MY PATIENT VS MY DOCTOR

A New Day Has Come

1

               แสงสีทองของเช้าวันใหม่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามากระทบเปลือกตาจนต้องจำใจตื่นขึ้นจาก ความฝันแปลกๆ... ผมมักจะฝันอะไรแปลกๆมาได้สักพักแล้ว อย่างเมื่อคืนนี่ฝันได้แปลกที่สุดเท่าที่เคยฝันมาเลยก็ว่าได้ ก็ผมดันฝันว่าไปเสียตัวให้กับกระเทยถึกน่ะสิครับ ยี้.... คิดแล้วสยอง

               แต่ตื่นมาตาขวาก็กระตุกถี่เลย นี่มันเป็นลางบอกอะไรรึเปล่าเนี่ย?

                “ฮ้าววว...”

               ผมบิดเอี้ยวตัวเล็กน้อยเพื่อขับไล่เมื่อยล้าออกจากร่าง ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกปวดเมื่อยแปลกๆ

               เฮือก!!

               จู่ๆผมก็รู้สึกปวดร้าวแถวช่วงเอวตะหงิดๆ ยิ่งช่วงเอวลงไปมัน...            

               แล้วไอ้... ความรู้สึกร้อนๆ ผสมความอึดอัดๆที่โอบรัดรอบตัวผมอยู่นี่มันคืออะไร? ทว่าพอสายตาจับภาพรอบข้างได้เท่านั้นแหละ.....

                “ไอ้*toood*!!!”

                ผมตวาดเสียงดัง ก่อนจะใช่ขาถีบร่างใครคนนึงเข้าอย่างแรงจนร่างนั้นตกเตียงส่งเสียงดัง โครม!!  ไม่!! มันต้องไม่ใช่อย่างที่ผมคิด!!

               “คุณหมอ..? ทำอะไรครับเนี่ย...”

                 ไอ้ตัวปัญหาทำสีหน้าสลึมสลือเอ่ยเสียงง่วงๆใส่ผม  ผมต่างหากกก ที่ต้องเป็นฝ่ายถามว่าเขาทำอะไร!? แล้วนี่ผมไม่ได้ใส่เสื้อผ้าด้วยสักชิ้น ไม่!! มันต้องไม่ใช่อย่างที่ผมคิด!คิด!! คิด!!! คิด!!!!

               ผมรีบเอาผ้าห่มมาคลุมๆม้วนๆพันรอบตัวเอง พยายามจะลุกลงจากเตียงไปถีบไอ้หน้ามึนอีกสักรอบ แต่ก็ต้องล้มพับกองไปกับพื้นด้วยความเจ็บ*ตรู๊ดด*เสียก่อน

                อ้ากกกกกกกกกกกกกกกก 

               พึ่งรู้สึกว่าไอ้วิชาการแพทย์ที่เรียนรู้มา มันมีประโยชน์เกินไปก็วันนี้ เพราะผมรู้ว่าอาการแบบนี้มันเกิดเพราะอะไรน่ะสิ ยิ่งมองหน้าเจ้าของร่างหมีควายที่กำลังเกาหัวแกรกๆด้วยแล้ว ผมก็ยิ่งมั่นใจว่า  ผมโดนข่มขืน!!!

                “อย่าบอกนะว่าเมื่อคืน....”

                แต่ผมก็ยังอยากจะคิดว่ามันไม่ใช่ความจริงครับ เลยทำเป็นถามไปอย่างนั้น เผื่อว่าอีจุนโฮจะคาดการณ์ผิดพลาด อะไรแบบนี้...

                “เมื่อคืน??”

                “เมื่อคืนเรา...”

                “อ๋อ... ใช่ครับ เมื่อคืนเรามีอะไรกัน คุณหมอเป็นของผม แล้วผมก็เป็นของคุณหมอแล้วไง จำไม่ได้เหรอครับ”

                !!!!!!!!!!              

               อ้ากกกกกกกกกกกกกก!!

               นี่มันยังมีหน้ามายอมรับหน้ายิ้มระรื่นอีกเรอะ!!!!!

               “ไม่มีทาง ผมจำไม่ได้ มันไม่ได้เกิดขึ้น!!”

               ผมพยายามสร้างความหวังอันริบรี่ด้วยการไม่ยอมรับสุดฤทธิ์ แต่อีกฝ่ายกลับทำหน้างงงวยเหมือนไม่เข้าใจสิ่งที่ผมพูดสักนิด ผมก็คิดอยู่แล้วเชียวว่าเขาเป็นพวกเอ๋อๆ สติไม่เต็มเต็ง โว้ยยย!! ขัดใจ๊!!              

               “เห้ยย!!”

               แต่แล้วจู่ๆ ไอ้คู่ขาคดีผมก็ยกตัวผมขึ้นอย่างกับผมเป็นเจ้าหญิง ผมพยายามจะดิ้นๆให้หลุดออกจากแขนเขา แต่ไอ้ผ่าห่มที่พันตัวเองเมื่อกี๊มันกลับทำร้ายไม่ยอมให้ผมขยับตัวได้สบายๆซะงั้น แต่ผมก็ยังคงดิ้นต่อไปแม้ว่าสภาพมันจะเหมือนหนอนโดนไฟลนก็ตาม...

               “คุณหมอเห็นรอยบนเตียงนั่นไหมครับ?”

               ผมสะดุดกึก แล้วหันหน้ามองไปทางเตียงนอนที่เขาทำท่าพยักเพยิดให้ผมดู

               (...)

               “อืม... ผ้าปูเตียงยับยู่ยี่เลย ใครนอนอยู่ข้างล่างเมื่อคืนนะ ถึงได้ขยำจนมันร่นหลุดออกมาอย่างนี้...”

               “..........”

               “คุณหมอ เห็นรอยคราบขาวๆแดงๆนั่นมั้ยครับ?"

               “คุณมอมยาผม!!!”

               ผมรีบโวยวายหาคนผิด ไม่คิดจะหาหลักฐานมาตอกย้ำตัวเองอีก ยังไงเรื่องนี้เขาก็ผิด!!!               

               “ผมไม่เคยให้คุณหมอทานยาอะไรเลยนะครับ เมื่อคืนวานผมก็ห้ามไม่ให้คุณหมอกินยาด้วยซ้ำ”

               หนอยแน่ะ ยังจะแก้ตัว ไอ้พวกคนผิดชอบแก้ตัวน้ำใสๆ... แล้วบอกว่าห้ามผมไม่ให้กินยาด้วยงั้นเหรอ...

               ไอ้*ตรู๊ดดดด*นี่มันมีความผิดเพิ่มขึ้นอีกแล้ว! มันเอานิ้วมาล้วงคอผม!! แค้นนนนโว้ยยยย!!

                “ไม่รู้แหละ คุณขืนใจผม!!”

                “!!!”

                หึ... เป็นไงล่ะเจอคำนี้ อึ้งไปเลยล่ะสิ ยังไงซะ เรื่องนี้ก็ต้องมีแพะรับบาป!!

                “งั้นผมรับผิดชอบคุณเองครับ”

                “รับผิดชอบ???”

                เฮอะ! จะมารับผิดชอบอะไร guเสียตัวไปแล้วจะเรียกมันกลับคืนมาได้มั้ยล่ะ โง่!!

                “แต่งงานกันนะครับ”

                !!!!!!!!!!!!!!!!

                ว่าแล้วก็เขาก็กระโดดหมุนตัว ทั้งๆที่ยังอุ้มผมไว้ แล้วก็ทำเป็นฮึมฮัมเพลงที่ใช้เล่นในงานแต่งงานขึ้นมา WDF!!  บ้าไปใหญ่แล้ว พระเจ้า!! ไม่มีทางหรอก ยังไงผมก็ไม่ยอมแต่งงานกับคนเอ๋อๆอย่างนี้แน่ๆ ไม่มีทาง!!

TBC.

-----------------

Writer Talk: หมอกับคนไข้ไม่ลงเอยกันง่ายๆแฮะ 55555 เอาตอนต่อมาลงละนะคะ อยากให้ลงต่ออีกก็ช่วยกันเม้นต์บ้างไรบ้างนะ ฮี่ๆ^^

ขอให้เป็นวันดีๆคะ ^^

ปล. ใครอยากชวนคุย สามารถ ฟอลทวิตเตอร์มาได้ที่ @yochan_xho จ้า