- The Chronicles of Chansung and Junho -

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

    ตี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด

    ทันทีที่เสียงนาฬิกาปลุกเครื่องเก่าดังแยงแก้วหู ร่างกายก็พยายามตะเกียกตะกายเอื้อมมือไปกดปิดมันตามสัญชาติญาณ ทว่าเช้านี้การปิดนาฬิกาปลุกเป็นไปอย่างยากลำบากกว่าทุกครั้ง เพราะแขกไม่ได้รับเชิญเมื่อกลางดึกเล่นออกแรงกอดผมเสียแน่น กว่าจะแกะมือเหนียวๆออกจากตัวได้ก็เสียเวลาไปมากโข

    พอหลุดจากมือปลาหมึกออกมาได้ก็ตบนาฬิกาไปทีด้วยหน้านิ่วคิ้วขมวด มันน่าหงุดหงิดเมื่อพบว่าทั้งเสื้อผ้าและผมเผ้าตัวเองเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ถึงว่าเมื่อคืนรู้สึกร้อนแปลกๆ คงเพราะนอนเบียดกับใครบางคนบนเตียงคับแคบ แต่ก็ไม่ยักจะรู้สึกว่ามันน่าอึดอัดอย่างที่ควรจะรู้สึกสักเท่าไหร่

    “ฮื่มมมม ขออีกห้านาที...”
    ตัวปัญหาที่ว่าเอ่ยอย่างัวเงีย เขาสลึมสลือช้อนสายตามองมาทางนี้ได้เพียงครู่ก็ยันตัวลุกขึ้นนั่ง ปลายนิ้วพลางสางเรือนผมดำชุ่มเหงื่อไปด้านหลัง และเมื่อสติเริ่มกลับคืน เขาก็เค้นน้ำเสียงแหบแห้งออกมา "นี่ฉันมาอยู่นี่ได้ไง"

 

    "……"
    ผมยืนนิ่ง คำพูดติดอยู่ที่ปาก หากแต่ก็เลือกที่จะเพิกเฉยมันเสีย สองขาเดินจ้ำไปยังตู้เสื้อผ้าเพื่อหยิบชุดใหม่โดยไม่สนใจสายตาที่เอาแต่จ้องมองมาอย่างไม่ลดละ

    "จุนโฮ ฉันมานอนที่ห้องนายได้ยังไง" เสียงเดิมเอ่ยถามซ้ำ มันฟังดูออกจะกระแทกกระทั้นมากขึ้น

    "ออกไปได้แล้ว ฉันจะเปลี่ยนชุด"

    แค่คิดว่าจะต้องเอ่ยคำตอบอย่าง 'เพราะนายเมา เลยมานอนที่ห้องนี้' ออกไป อารมณ์ก็อดที่จะเริ่มขุ่นมัวไม่ได้ คงเพราะมันยิ่งตอกย้ำว่าคนที่เป็นฝ่ายลืมทุกสิ่งทุกอย่างราวกับไม่เคยมีสิ่งใดได้เกิดขึ้น คือฮวางชานซองต่างหาก ไม่ใช่ผม

 

    "เปลี่ยนก็เปลี่ยนสิ จะอายอะไร ผู้ชายเหมือนกัน"

 

    "……" ไม่บอกก็รู้ว่าจงใจยั่วโมโห ผมจึงเบือนหน้าสงบสติอารมณ์ ก่อนจะตัดสินใจถกเสื้อชื้นเหงื่อขึ้นเพื่อถอดมันออกจากร่าง

    และไม่ทันที่เสื้อจะหลุดออกจากศีรษะ เสียงปิดประตู ปึง ก็ดังขึ้นให้ได้ยิน รู้ตัวอีกทีชานซองก็ออกจากห้องผมไปเรียบร้อย นี่ผีเข้าแต่เช้าหรือไง?

    ส่ายหน้าอย่างเหนื่อยหน่ายกับอาการผีเข้าผีออก มือหนึ่งพลางคว้าหยิบผ้าขนหนูขึ้นพาดบ่าไปด้วย เนื่องจากวันนี้มีคิวอัดเสียงในช่วงเช้า ผมจึงต้องเตรียมตัวให้เสร็จก่อนที่รถของผู้จัดการจะมารับ และเมื่อเดินมาถึงหน้าห้องน้ำ ก็พบว่าดันถูกใครบางคนชิงตัดหน้าใช้ก่อนไปเสียได้ เลยต้องยืนรอคอยอยู่ตรงนั้นนานสองนาน

    ยืนรอร่วมหลายนาที ในที่สุดคนภายในก็เปิดประตูออกมา เขาถึงกับผงะเมื่อพบว่าผมกำลังยืนกอดอกรออยู่หน้าประตู

 

 

    ฮวางชานซอง ยืนอ้าปากพะงาบๆเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง ซึ่งสุดท้ายก็พูดออกมาแค่ "ปวดอึน่ะเลยเข้านาน..."

 

    "……"
    จะบอกไปทำไมในเมื่อยังไม่ได้เอ่ยปากถามอะไรสักคำ แล้วนี่ยังรีบเดินออกจากตรงนั้นด้วยความรวดเร็วเสียด้วย กลัวอะไรงั้นเหรอ?

    รู้สึกไม่อยากจะสนใจอะไรเขามากนัก จึงเดินเข้าไปเปิดก็อกน้ำวักน้ำเย็นชโลมใบหน้าชะล้างคราบเหงื่อและความร้อนสะสม สายน้ำเย็นๆช่วยทำให้รู้สึกสบายและสดชื่นมากขึ้นจนฮัมเพลงออกมาเบาๆอย่างผ่อนคลายขณะที่ล้างหน้าไปด้วย สายตาพลางปราดมองไปเรื่อยเปื่อย กระทั่งมาหยุดตรงชักโครก...

    ฝารองนั่งยังถูกยกขึ้นไว้อย่างดี

 

    "……"
    เข้าห้องน้ำได้นานสองนานเพราะปวดอึบ้าอะไรกัน แก้ตัวชัดๆไอ้งี่เง่า ไม่เห็นต้องบ่ายเบี่ยงเปลี่ยนประเด็นในเมื่อมันก็เป็นเรื่องปกติของผู้ชายที่จะทำเรื่อง อย่างว่า ไม่ใช่หรือไง คนที่ไม่รู้สึกอยากจะทำต่างหากน่าจะเป็นฝ่ายผิดปกติเสียมากกว่า

    พอย้อนดูตัวเอง ก็ต้องถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เพราะผมห่างหายจากเรื่องเหล่านี้มานานพอดู อาจเพราะเครียดเรื่องวง เครียดเรื่องการคัมแบค เครียดหลายๆเรื่องในชีวิต ยิ่งเวลาเห็น หมอนั่น ยังทำตัวไม่รู้สึกรู้สา มันก็หมดอารมณ์ที่จะทำอะไรต่อมิอะไร

    ก็ตอกย้ำได้ดีว่าเขาดำเนินชีวิตได้อย่างปกติตั้งนานแล้ว เหลือก็แต่ผม ที่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะทำได้อย่างเขาบ้างเหมือนกัน

   
    ชานซองกำลังนั่งซึมกะทืออยู่ตรงโซฟาของห้องนั่งเล่นเมื่อผมออกจากห้องน้ำ สีหน้าท่าทางเหมือนคนยังไม่ตื่นนอนดี ทว่าพอมีใครบางคนกลับเข้าหอพักในตอนเช้าเท่านั้นแหล่ะ ตาที่เคยจะปิดแหล่ไม่ปิดแหล่ก็ถ่างโต รีบพุ่งตัวเข้าหาคนที่พึ่งย่างกรายเข้าบ้านได้ไม่นาน

    "อูด้ง! กลับมาแล้วเหรอคิดถึงเป็นบ้า"
    เด็กร่างโตเข้าโผกอด จางอูยอง ที่พึ่งกลับจากการถ่ายทำอย่างอารมณ์ดี หากแต่คนแก้มอูมก็ออกแรงดันร่างอีกฝ่ายอย่างหน่ายๆ คงเพราะเหนื่อยมากเกินกว่าจะเล่นด้วย อูยองยกมือที่ถือถุงข้าวของบางอย่างขึ้นให้อีกฝ่ายดูอย่างตัดความรำคาญ

    "นี่ขนมนาย เอาไปแล้วอย่ามากวนฉันตอนนอนนะ"

    "นายนี่รู้ใจฉันชะมัด ไม่กวนหรอกน่าไปนอนเอาแรงเถอะ" ร่างสูงกว่ารับถุงของไว้ก่อนจะยื่นสองมือบี้แก้มอูมๆ ตั้งแต่เดบิวต์มา อูยองกับชานซองก็กลายเป็นเพื่อนสนิทกันมากกว่าเดิม สนิทกันขนาดที่ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมนอนในห้องของตัวเองแต่กลับมานอนด้วยกันตรงห้องนั่งเล่น หลายๆครั้งก็มักจะได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักหรือคุยกันอย่างสนุกสนานดังเข้ามาถึงในห้อง

    ไม่ได้อิจฉา มันไม่ใช่ความรู้สึกอิจฉา หากแต่เป็นความสงสัยเจือด้วยความอาวรณ์ การที่คนเราจะถอยห่างจากใครและลืมเรื่องที่เกิดขึ้น มันทำได้ง่ายขนาดนั้นเชียวหรือ ผมอยากรู้วิธีแม้จะไม่มั่นใจว่าจะสามารถทำมันได้ ต่อให้ล่วงรู้มัน
   
    ตัดสินใจเดินกลับเข้าห้องอย่างเงียบเชียบเพื่อไม่ให้ใครทันสังเกตุว่าได้มีใครยืนอยู่ตรงนั้น ไม่จำเป็นต้องมีส่วนร่วมกับพวกเขาเพราะเรื่องของตัวเองก็มีให้กังวลมากพอ ผมจัดการแต่งตัวและนั่งรอผู้จัดการในห้อง ทว่ากว่าจะถึงเวลานัดก็อีกหลายนาทีเกินไป จึงเดินไปเปิดหน้าต่างถ่ายเทอากาศเสียหน่อย

    สายลมเย็นๆปะทะเข้าใบหน้า เย็นเยียบผิดกับความรู้สึกที่ปะทุภายในร่างกายและจิตใจ คงเพราะดวงอาทิตย์ในวันนี้ ก็ยังคงรุ่มร้อนเกินไปเหมือนทุกๆวัน

 

 

❈

 

 

    การอัดเสียงผ่านไปอย่างตะกุกตะกัก ผมรู้ว่าทำได้ไม่ดีมากนักจึงต้องอัดซ้ำในส่วนของตัวเองอยู่หลายครั้ง แม้ในใจจะอยากให้เพลงออกมาสมบูรณ์แค่ไหน ความจริงก็คือมันไม่มีทางสมบูรณ์ไปได้ ผมรู้ เราทุกคนในวงรู้ ว่าไม่ว่ายังไงเราก็ยัง ขาด

    กว่าทุกอย่างจะเสร็จสิ้นจนได้กลับเข้าหอพักก็ใกล้ค่ำ ยังไม่มีใครกลับมายกเว้นก็แต่ฮวางชานซองเหมือนเคย ผมรู้ว่าเขาเข้าไปที่บริษัทเพื่อซ้อมเพลงใหม่ในช่วงบ่าย แต่ก็ไม่คิดว่าจะกลับมาเร็วขนาดนี้ พอเห็นผมกลับมาถึง เขาก็ทำแค่เงยหน้าจากหนังสือขึ้นปราดตามองครู่นึงเท่านั้น ผิดกับเมื่อเช้าตอนเห็นอูยองลิบลับ ผมเลยหมดอารมณ์ที่จะเอ่ยทักหรือทำท่าว่าเขามีตัวตนอยู่ด้วย แน่นอนว่าปฏิกริยาของชานซองเองก็ไม่ต่างกันนัก

   
    ผมเดินเข้าห้อง ปิดล็อคประตู พยายามนั่งสงบสติอารมณ์ จะให้บอกว่าไม่คาดหวังอะไรเลยก็คงโกหก ผมคาดหวังมาตลอด ผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ยังคงหวังทั้งๆที่มันทำให้เจ็บปวดเจียนจะขาดใจอยู่ทุกวัน บางชั่วขณะแม้จะรู้สึกเหมือนทำใจได้ ทว่าพอเห็นหน้าเขา ผมก็รู้ว่ามันยังห่างไกลจากคำว่าลืม

    ถ้ายังต้องเห็นหน้าเขาอยู่ทุกวัน มันก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่ภาพเก่าๆจะฉายวนซ้ำไปซ้ำมาไม่รู้จบ แม้จะรู้ว่าไม่มีทางย้อนกลับไปได้ก็ตาม

 

 

    ปึงๆๆๆ

    เสียงดังนอกประตูทำให้ความสนใจหันเหกลับไปมองต้นทาง ผมนั่งนิ่ง ยังไม่คิดจะเดินไปเปิดต้อนรับ

 

 

    ปึงๆๆๆๆๆๆๆๆ

    คนภายนอกทุบประตูดังต่อเนื่องยาวนานขึ้น และมีทีท่าว่าจะรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ มีเรื่องอะไรทำไมต้องมาเคาะเสียงดังขนาดนี้กัน ถ้าไม่เปิดให้จะทุบจนมือหักตายเลยมั้ย?

    เห็นแก่ความพยายาม ผมจึงเดินไปแง้มประตูออกนิดๆให้พอเหลือบมองคนด้านนอกได้บ้าง ฮวางชานซองกำลังยืนทำหน้าบึ้งตึงสุดๆ แล้วก็รีบแทรกมือผ่านช่องว่างเมื่อสบโอกาศเพื่อดันให้ประตูเปิดกว้าง หลังจากนั้นเขาก็เอาแต่ยืนจ้องหน้าผมอย่างไม่วางตา

    ไม่มีใครยอมเอ่ยอะไรออกมาก่อน ราวกับว่าถ้าใครหลบสายตาใครหรือแม้แต่เริ่มปริปากพูดอะไร คนคนนั้นจะต้องกลายเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ไป มีหรือที่คนอย่างอีจุนโฮจะเป็นฝ่ายยอม ผมจ้องเขาตอบด้วยใบหน้าที่บึ้งตึงไม่แพ้กัน

    สุดท้ายฝ่ายตรงข้ามที่กำลังกัดฟันตนเองกรอดก็ทนไม่ได้จนต้องหลุดพูดออกมา "ไม่คิดจะทักกันก่อนบ้างเลยหรือไง?"

 

    "….…."
    เคาะตั้งนานเพื่อมาถามอะไรแบบนี้เนี่ยนะ?

    "หยิ่งยะโสไปหน่อยไหมเดี๋ยวนี้"

    "นี่เคาะตั้งนานเพื่อจะมาพูดจาหาเรื่องกันว่างั้น?"

    "…….." เขายืนนิ่ง

    "ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็ถอยไป" ผมเตรียมปิดประตู เบื่อที่จะต้องมาเถียงเรื่องไร้สาระกับคนงี่เง่าที่สุด

    "เดี๋ยว" อีกฝ่ายใช้มือดันห้ามไว้ก่อน เขาหยุดทิ้งช่วงเพื่อถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ "อูยองไม่อยู่... เลยจะมาชวนเล่นเกมส์ใหม่"

    "…..…"
    เพราะอูยองไม่อยู่ เลยมาชวนเล่นเกมส์ใหม่? แทบจะอยากปิดประตูกระแทกให้หน้าหงาย ฮวางชานซองก็เป็นได้แค่คนงี่เง่า! "ฉันไม่ว่างเล่นไร้สาระกับนาย ถอยออกไปได้แล้วไอ้บ้า!" ผมตะคอก

    "ทำไม? ถ้าเล่นเกมส์กับฉันมันไร้สาระมากแล้วต้องเล่นอะไรถึงไม่ไร้สาระ?" จู่ๆมือหนาก็คว้าเอาท่อนแขน ออกแรงบีบเสียจนเจ็บแปลบเพื่อดึงร่างให้เข้าไปใกล้ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงกระซิบ "ต้องให้เล่นแบบที่เมื่อก่อนเราเคยเล่นงั้นสิ?"

    พลั่ก!!

    "ถ้าคิดจะยั่วโมโหกันละก็ออกไปจากห้องฉันดีกว่า ฉันจะเตือนนายไปครั้งสุดท้าย"
    เค้นคำพูดทีละคำอย่างเหลืออด สายตาเพ่งมองอีกฝ่ายที่กำลังยกมือขึ้นลูบใบหน้าส่วนที่พึ่งโดนต่อยไปเต็มแรง ตรงมุมปากเขามีเลือดซึมออกนิดๆ ก็สมควรแล้ว!

    ร่างผมถูกเหวี่ยงกลับไปกระแทกประตู จนเอวโดนเข้ากับลูกบิดอย่างจัง ร่างจึงทรุดลงด้วยความเจ็บ ทว่าฮวางชานซองก็ใช้สองแขนดึงรั้งไว้ได้อย่างทันท่วงที ไม่ใช่เพื่อช่วย แต่เพื่อหาเรื่องต่อ

    "หงุดหงิดง่ายๆแบบนี้ ไม่ค่อยได้ช่วยตัวเองรึไง?"

    "ไอ้!!" ผมเงื้อหมัดอีกรอบ แต่ก็ถูกอีกฝ่ายสกัดไว้ ไม่ว่าจะใช้มือไหนเขาก็จัดการกันไว้ได้ทุกครั้ง แถมยังข้อมือยังถูกจับไว้ทั้งสองข้างอีกด้วย

    "นายนี่ดูออกง่ายชะมัด" เสียงพูดชวนหงุดหงิดดังใกล้ใบหู และไม่ทันไร ชานซองก็เป่าลมร้อนไล้ต้นคอราวกับจะยั่วอารมณ์ให้ขุ่นมัวยิ่งกว่าเดิม "ดูท่าเราจะไม่ได้ เล่นด้วยกัน นานเกินไปนะ ให้ฉันช่วยไหม?"

    ไรขนเริ่มลุกซู่เมื่อริมฝีปากร้อนแนบลงกับผิว ปลายลิ้นชื้นลากผ่านลูกกระเดือกมายังสันกราม ต่อเนื่องไปจนถึงใบหู
    สองแขนพยายามต่อต้านผลักดัน หากแต่เรี่ยวแรงของคนตรงหน้ากลับมีมากกว่า เขาใช้ตัวดันทับผมให้ติดกับประตูไว้จนขยับแทบไม่ได้ มือข้างหนึ่งก็คอยจับยันไว้อีกแรง ต่อให้ดิ้นฝืนแค่ไหนก็ยังไม่สามารถหลุดพ้นออกจากกรงขังย่อมๆได้

    "ปล่อย!! ไอ้บ้าฮวางชานซอง ปล่อยฉัน!!"
    ร่างสูงไม่เอ่ยตอบโต้ คงเพราะเอาแต่ใช้ปากรุกล้ำร่างกายคนอื่น ยิ่งมืออีกข้างที่ยังว่างก็ถือวิสาสะล้วงเข้ามาในกางเกง ผมเริ่มดิ้นเหมือนคนบ้า อ้าปากร้องโวยวาย แต่การกระทำห่ามๆก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เขาไม่ยอมหยุด ราวกับว่า ไม่เคย ได้ยินเสียงกรีดร้องของผมสักนิด หรือถ้าได้ยิน เขาก็แค่เพิกเฉยมันเหมือนทุกที

    ท้ายที่สุดผมก็เป็นฝ่ายหมดแรงขืน อยากร้องไห้แต่ร้องไม่ออก ทำได้แค่หัวเราะหยันให้กับความน่าสมเพชของตัวเองเท่านั้น

    "สัมผัสของคนอื่น ยังไงก็ดีกว่าของตัวเองใช่ไหมล่ะ"

    เสียงพูดของคนไร้หัวใจเอ่ยขึ้นหลังจากที่เงียบไปนาน โดยที่ฝ่ามือร้อนยังคงขยับรุกล้ำบางส่วนภายใต้กางเกง หากแต่แค่นี้มันก็ยังคงไม่สาสมเพียงพอสำหรับเขา ร่างสูงปลดเข็มขัดกางเกงผมลงก่อนจะนั่งคุกเข่า เขาเคลื่อนริมฝีปากที่เคยง่วนอยู่กับส่วนอกลงลากผ่านเสื้อ มาหยุดที่หน้าท้อง

    ผมฮึดสู้อีกครั้ง ปลายนิ้วมือทั้งสองข้างออกแรงจิกทึ้งไปที่ลำคอ ทั้งทุบทั้งผลักดันแต่เขาก็ไม่สะทกสะท้าน เขายังคงเดินหน้า และใช้ริมฝีปากเข้าครอบครองส่วนนั้น

    "หยุด พอซะที..."
    เอ่ยทั้งๆที่รู้ว่าชานซองไม่มีวันเห็นใจ แต่ไหนแต่เราเขาอยากจะทำอะไรก็ทำ ไม่เคยคิดถึงคนอื่นว่าจะต้องเจ็บปวดเพราะเขามากแค่ไหน แต่ถึงอย่างนั้น ผมเองก็เป็นฝ่ายยอมเขาเรื่อยมา ยอมมาตลอด
   
    "ก็รู้สึกดีไม่ใช่เหรอจุนโฮ ทำไมต้องให้หยุดด้วย" เขาผละหน้าออกมาเอ่ยแค่เพียงชั่วครู่ ก็กลับไปรุกล้ำดูดกลืนส่วนที่ไวต่อความรู้สึกต่อ อุ้งมือร้อนขยับรูดขึ้นลงช่วย จนผมต้องยกหลังมือขึ้นกัดคมเขี้ยวลงเพื่อไม่ให้ตนเองหลุดเสียงร้องน่าอาย จะต้องไม่มีใครได้ยินมัน โดยเฉพาะคนอย่างเขา

 

 

    มันน่าเจ็บใจที่ต้องเป็นฝ่ายยอม แต่อย่างน้อยปล่อยให้มันจบๆไปให้เร็วที่สุดก็คงจะดีกว่า ผมเหนื่อยและอยากพักเต็มทีแล้ว และผมก็อยากให้ฮวางชานซองออกจากห้องนี้ไปให้เร็วที่สุดด้วย
   
    ในที่สุดคนตรงหน้าก็สมใจเมื่อผมปลดปล่อยอารมณ์ออกมา เขาไล้เลียดูดกลืนของเหลวสีขุ่นอย่างพึงพอใจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นฉีกรอยยิ้มแสนเย้ยหยันให้ผม
     "ชอบใช่ไหมมีคนทำให้แบบนี้ ฉันทำให้นายรู้สึกดีกว่านี้อีกได้นะจุนโฮ"

    ผมไม่ตอบ ผลักร่างคนตรงหน้าให้ออกห่าง สองมือดึงกางเกงขึ้นสวมใส่ทั้งๆที่แทบจะไม่มีแรงติดตะขอ พยายามทำให้ตัวเองเหมือนปกติ ทั้งๆที่สองขาแทบจะทรงตัวยืนไม่ไหว เป็นไปได้ก็อยากจะทรุดลงตรงนี้ คุกเข่าขอร้องวิงวอนให้เขาพอเสียที

    โชคดีเหลือเกินที่มีใครบางคนกลับเข้ามาในหอพัก ทั้งผมและชานซองได้ยินเสียงคนคุยกันดังจากด้านนอก ทำให้ผมไม่ต้องทำอย่างที่คิดไว้จริงๆ

 

 

    ชานซองลุกขึ้น แสดงสีหน้าบึ้งตึงเหมือนตอนแรกที่เข้ามาไม่มีผิดเพี้ยน จัดการแต่งผมเผ้าและเสื้อผ้าตัวเองให้เหมือนเดิม ก่อนจะอื้อมมือไปปลดกลอนประตู

    ช่วงขณะที่เขากำลังจะก้าวเดินออกไป ผมตัดสินใจที่จะเอ่ยคำพูดตอกย้ำทั้งตัวเองและเขาให้หลาบจำ

 

 

 

    "ฉันเกลียดนาย... ฮวางชานซอง"

    ตอกย้ำเพื่อให้เขาสำนึกในสิ่งที่ทำบ้าง และตอกย้ำให้ตัวเอง ทำใจให้เกลียดเขาได้จริงๆ

 

 

 

    "ไม่หรอกจุนโฮ นายไม่เคยเกลียดฉัน"

    น้ำเสียงเฉยชาเอ่ยทิ้งท้าย ก่อนที่ประตูจะปิดลง

 

 

 

 

 

 

 

 

TBC

 

 

--------

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ฝากโหวตนะคะ