[Daiya no A] TEASE YOU [CrisSawa]

posted on 14 Sep 2014 23:41 by psychoromance in CrisSawa

 

Fandom: Daiya no Ace
Title:  Tease You
Author: Psychoromance (Yochan)
Paring: Chris / Sawamura
Rate: -
Genre: Fluffy
 
 
 
 
 
TEASE YOU
 
 
 
 
 

“คริสเซมไปปปปปป”

 

 

 

 

เสียงตะโกนลากยาวเรียกชื่อ ทำให้ ทาคิกาว่า คริส ยู หันไปมองเจ้าของเสียงเริงร่าที่กำลังวิ่งมาตามทางเดิน ไม่ต้องเห็นก็จินตนาการได้ว่า ซาวามูระ เอย์จุน กำลังกึ่งวิ่ง กึ่งส่ายหางดุ๊กดิ๊ก รอให้เขาเอ่ยทักตอบ

 

 

 

 

เมื่อวิ่งมาหยุดยืนใกล้ ก็เอ่ยทักมาอีกครั้ง “ส.. สวัสดีตอนเช้าครับคริสเซมไป วันนี้มาเช้าจังเลยนะครับ ฮะๆๆๆ”

 

 

 

 

พิชเชอร์ปีหนึ่งยืนเกาหัวแกรกแก้เขิน สายตาหลุบต่ำมองที่ปลายเท้า ลมหายใจหอบแฮ่กเล็กน้อย ท่าทีแบบนี้ปฏิเสธไม่ได้ว่าช่างดูน่ารัก และ น่าแกล้ง

 

 

 

 

“นายก็มาเช้าเหมือนกันนะซาวามูระ” คริสยิ้ม

 

 

 

 

จากสายตาคนภายนอกคงคิดว่ารอยยิ้มที่ฉาบหน้านี้ดูอ่อนโยนและอบอุ่น หากแต่เจ้าตัวรู้ดีว่ามันช่างห่างไกลจากสองคำนั้น หากหลงเชื่อเมื่อไหร่ คงได้ตกหลุมพรางจนโงหัวหนีออกไปไม่ได้

 

 

 

 

“ค..ครับ!” เด็กหนุ่มอ่อนวัยกว่าเอ่ยอย่างตะกุกตะกัก ตั้งแต่รู้อดีตของคริสเรื่องอาการบาดเจ็บ จากที่เคยไม่ยอมรับตัวตน จากที่ไม่คิดว่าเขาเป็นแคชเชอร์คนหนึ่งด้วยซ้ำ ตอนนี้ซาวามูระยอมรับตัวตนของคริสอย่างเต็มหัวใจ

 

 

 

 

ทั้งยอมรับทั้งเทิดทูนจนดูออกได้ง่ายๆ จากสีหน้า

 

 

 

 

ซาวามูระยกนิ้วเกาหน้า หากให้เดาก็คงอยากจะชวนคริสไปซ้อมด้วยกันเหมือนทุกครั้ง ซึ่งเขาก็เดาถูก เด็กหนุ่มรุ่นน้องเอ่ยด้วยใบหน้ารื้นสี

 

 

 

 

“คริสเซมไป.. ป ไปซ้อมรับลูกกับผมได้มั้ยครับ เช้านี้...”

 

 

 

 

แค่ให้ไปซ้อมรับลูกด้วย ทำไมจะไม่ได้ แต่สีหน้าที่นับวันจะออกอาการมากขึ้นเรื่อยๆ แบบนั้น เห็นแล้วก็อยากปฏิเสธ เพื่อแกล้ง มากกว่า

 

 

 

 

“อืม... ฉันกำลังคิดว่าจะดูคะแนนการแข่งของแมทช์ที่แล้วเสียหน่อย...”

 

 

 

 

ซาวามูระสลดลงเมื่อได้ยิน ดวงตาฉายแววผิดหวัง ไม่ต่างจากลูกหมาที่กำลังทำตาแป๋วมองเจ้าของอย่างหงอยๆ คริสยิ้มหวานให้ มือยื่นไปลูบหัวเจ้าหมาน้อยอย่างเอ็นดู

 

 

 

 

“เมื่อวานนายก็หักโหมซ้อมจนดึก เช้านี้ถ้าหากให้ช่วยเทรนนิ่งเบาๆ ล่ะก็ได้ ตกลงไหม?”

 

 

 

 

แกล้งทำให้ไหวหวั่นไปก่อน แล้วค่อยใจดีด้วยตบท้าย แค่นี้เหยื่อก็ไปไหนไม่รอดยิ่งกว่าเดิม

 

 

 

 

“ค..ครับ!! ผมจะทำตามที่คริสเซมไปบอกอย่างดีเลย!!” ซาวามูระตอบรับอย่างกระตือรือล้น รีบเดินตามเขาต้อยๆ ไปยังโรงยิม โดยที่ไม่รู้ว่าถูกหลอกให้ติดกับเข้าเต็มเปา

 

 

 

 

ซาวามูระ เอย์จุน ใสซื่อจนเซ่อ อย่างนี้จะไม่ให้รู้สึกอยากแกล้งได้ยังไง

 

 

 

 

“ก่อนอื่นก็มายืดเส้นยืดสายกันก่อน นั่งลงซาวามูระ” แม้จะกึ่งออกคำสั่ง หากแต่น้ำเสียงกลับอ่อนโยนเกินกว่าคนฟังจะคิดอย่างนั้น ซาวามูระทำตามอย่างว่าง่าย ส่วนคริสก็เริ่มจากการเข้าไปช่วยพิชเชอร์ปีหนึ่งวอร์มอัพนิ้วมือ

 

 

 

 

เข้าประกบเด็กหนุ่มรุ่นน้องจากทางด้านหลัง จับยกแขนซ้ายอีกฝ่ายให้ยืดตรงไปด้านหน้า ส่วนมือขวาก็ช่วยกดหลังมือลงแล้วบิดเข้าหาตัวเล็กน้อย ซาวามูระปล่อยให้คริสช่วยวอร์มอัพราวกับตัวเองเป็นแค่หุ่น

 

 

 

 

ไม่ใช่เรื่องแปลกที่คริสจะคอยช่วยยืดเส้นยืดสาย แคชเชอร์รุ่นพี่ถือโอกาสนี้ในการเชคสภาพร่างกายซาวามูระไปด้วย

 

 

 

 

สำหรับคริสแล้ว ซาวามูระมีคุณสมบัติที่ดีของพิชเชอร์อยู่พร้อม ไม่ว่าจะร่างกายที่ยืดหยุ่น หรือเรียวนิ้วยาวที่เหมาะแก่การขว้างลูก

 

 

 

 

“กล้ามเนื้อนายวันนี้ดูฝืดๆ นะ เอาแต่ขว้างลูกล่ะสิ เคยบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าการพักผ่อนอย่างพอเพียงก็เป็นสิ่งสำคัญสำหรับพิชเชอร์”

 

 

 

 

ซาวามูระยิ้มเจื่อน จนคริสส่ายหัวให้อย่างหน่ายๆ พอละสายตาหน่อยก็หักโหม แต่จะให้พูดอธิบายจนปากเปียกปากแฉะเจ้าเด็กเซ่อคนนี้ก็ไม่มีทางเข้าใจ สุดท้ายจึงได้แต่คอยดูแลและทำหน้าที่ช่วยยืดเส้นผ่อนคลายกล้ามเนื้อให้เป็นประจำ

 

 

 

 

ระหว่างที่วอร์มอัพแขน สายตาคริสก็เหลือบไปเห็นเล็บมือของซาวามูระ ดูเหมือนว่าพิชเชอร์รุ่นน้องจะไม่บำรุงรักษาเล็บมือของตัวเองตามที่เคยกำชับให้ทำ

 

 

 

 

“ซาวามูระ ยาทาเล็บที่เคยให้ไปได้ใช้บ้างไหม?”

 

 

 

 

เพราะนั่งในท่าที่ดูเหมือนกำลังโอบอีกฝ่ายจากด้านหลัง ซาวามูระจึงต้องหันหน้ากลับมามองคริสด้วยสายตาที่บ่งบอกว่า 'ไม่ได้ใช้'

 

 

 

 

“คือ.. ถ้าผมหยิบยาทาเล็บออกมา คุราโมจิเซมไปต้องเอาไปล้อแน่ ก็เลยยังไม่มีโอกาสได้ใช้สักที” คุราโมจิเป็นรูมเมทของซาวามูระ ก็พอจะเข้าใจความขี้แกล้งของรุ่นน้องปีสองนั่นอยู่เหมือนกัน ยิ่งเป็นซาวามูระ เอย์จุนที่ชอบแผ่รังสีน่ารังแกด้วยแล้ว ใครเห็นก็คงอดไม่ได้

 

 

 

 

...แต่จู่ๆ ก็รู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูกแฮะ เหมือนกับว่า เหยื่อ ของตัวเองกำลังถูกหมาบ้าตัวอื่นจ้องจะฉกไป

 

 

 

 

คริสถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจหาทางออกให้ “ถ้าใช้ในห้องไม่ได้คราวหน้าก็เอาติดมาด้วย เดี๋ยวฉันทาให้ ต่อให้ใครเห็นก็ไม่น่ามีปัญหา”

 

 

 

 

อันที่จริงก็ไม่คิดจะให้ใครเห็นหรอก แค่คิดภาพว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าจะทำหน้าตาเงอะงะยังไง ก็ไม่อยากให้ใครหน้าไหนเห็นแล้ว

 

 

 

 

“ค.. ครับ!” ซาวามูระรับคำเสียงดัง แถมยังทำหน้าแดง เห็นแล้วก็อดยิ้มให้กับคนตรงหน้าไม่ได้

 

 

 

 

เทียบกับผิวของคริสแล้ว ซาวามูระกรำแดดกว่านิดหน่อย ทว่าร่างกายกลับเล็กกว่าเขาพอควร โดยเฉพาะกล้ามเนื้อของโครงร่างชาวญี่ปุ่น ยังไงก็คงเทียบกับคริสที่มีเชื้อสายอเมริกันอยู่ครึ่งหนึ่งไม่ได้

 

 

 

 

“เล็บของพิชเชอร์ต้องดูแลรักษาให้ดี ถ้าฉีกหักขึ้นมาจะยิ่งยุ่ง” เอ่ยพลางลูบศีรษะซาวะมูระที่หน้าแดงเรื่อไปถึงใบหู ขนาดผิวกรำแดดก็ยังแดงได้ขนาดนี้ น่าสงสัยไม่น้อยว่าเพราะอะไร?

 

 

 

 

ความรู้สึกอยากรังแกพิชเชอร์รุ่นน้องเกิดขึ้น คริสโน้มหน้าเข้าหาร่างตรงหน้าที่รีบหันหลังให้ มือเปลี่ยนมาสัมผัสที่ข้างลำตัวของซาวามูระ

 

 

 

 

“วันนี้นายดูเกร็งไปทั้งตัวเลยนะ ให้นวดคลายกล้ามเนื้อให้ไหม?”

 

 

 

 

ไม่รอให้เอ่ยตอบ คริสก็จัดการนวดเฟ้นไปที่ท่อนแขน ไล่ขึ้นมายังหัวไหล่ ผิวกายของเด็กหนุ่มแผ่อุณหภูมิร้อนผ่านเสื้อยืดสีขาว ทั้งๆ ที่อากาศก็ไม่ร้อน หากแต่เม็ดเหงื่อกลับผุดขึ้นตรงหลังคอคนตรงหน้า ปลายผมดำชื้นเหงื่อจนแนบติดกับผิว

 

 

 

 

เมื่อลมพัดเข้ามาในโรงยิม กลิ่นสบู่ผสมกับเหงื่ออ่อนก็ลอยขึ้นเตะจมูก

 

 

 

 

...ยั่วชะมัด

 

 

 

 

คริสคิด ขณะที่ซาวามูระที่เคยนั่งแข็งทื่อเริ่มผ่อนคลายลง แคชเชอร์หนุ่มคลี่ยิ้มอย่างแฝงความหมาย สองมือเลื่อนมากดเฟ้นที่หลังคอ ปลายนิ้วซึมซับความร้อนจากร่างเล็กกว่า แล้วค่อยๆ ไล่ลงตามปุ่มแนวสันหลัง ผิวกายภายใต้เสื้อยืดเนื้อบางคงจะเนียนเรียบเหมือนกับผิวที่หลังคอแน่ แล้วก็คงจะร้อนผ่าวไม่ต่างกัน

 

 

 

 

ซาวามูระสะดุ้งเฮือกเมื่อมือของคริสมาหยุดที่สีข้าง พอนวดคลึงเบาๆ ที่ตรงนั้น เด็กหนุ่มรุ่นน้องก็ตัวสั่นขึ้นมา เห็นแล้วก็ยิ่งอยากแกล้ง จัดการสอดมือเข้าใต้เสื้อ กดเฟ้นช่วงเอวและแผ่นหลังช่วงล่างอย่างเบามือ

 

 

 

 

“คริสเซมไป...” ซาวามูระส่งเสียงอ่อนโดยไม่ได้หันมา ทั้งๆ ที่ไม่ได้ออกกำลังกายหนัก แต่กลับทำท่าเหมือนกับจะหมดแรงอยู่มะรอมมะร่อ

 

 

 

 

เป็นแบบนี้ร่างกายคงจะเกิดปฏิกริยาอะไรแน่ๆ

 

 

 

 

“ว่าไง?”

 

 

 

 

ถามกลับไปอย่างนั้น ปลายนิ้วมือข้างซ้ายคืบเคลื่อนขึ้นมาสัมผัสที่แผ่นอก รู้สึกถึงหัวใจที่เต้นตุบๆ แกล้งเอามือสัมผัสถูกส่วนที่ดันตัวเป็นไตแข็ง เนื้อตัวด้านในเสื้อยิ่งเนียนลื่นเมื่อเหงื่อซึมออกไม่หยุด

 

 

 

 

…เสียดาย อยากเห็นข้างในเสียหน่อยว่าจะแดงเหมือนหน้ามั้ย...

 

 

 

 

ทำได้แค่เพียงคิด เพราะไม่นานหลังจากนั้นก็มีเสียงจอแจของกลุ่มคนที่เริ่มเดินมาทางโรงยิม ซาวามูระรีบเด้งตัวลุกขึ้นก่อนที่จะมีใครเดินเข้ามา

 

 

 

 

“ผ.. ผมขออนุญาตไปเข้าห้องน้ำ!!” ส่งเสียงดังแล้วก็รีบวิ่งฉิวออกไป ทิ้งให้คริสนั่งยิ้มขำอยู่คนเดียว

 

 

 

 

คนอื่นๆ ในชมรมที่ตามมาซ้อมทีหลังเดินเข้าโรงยิมด้วยหน้าตางุนงง

 

 

 

 

“เฮ้ เมื่อกี๊เจ้าซาวามูระมันวิ่งไปหน้าแดงไปทำไมน่ะ” คุราโมจิพูดงึมงัมกับพวกปีสองที่เดินเข้ามาใหม่

 

 

 

 

“ก็แค่ซ้อมตอนเช้าหนักไปหน่อย” คริสลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินไปทางเดียวกับที่ซาวามูระวิ่งออกไป

 

 

 

 

.

.

 

 

 

“จะตามไปช่วยวอร์มอัพต่อดีมั้ยนะ?”

 

 

 

คริสพึมพำกับตัวเอง แน่นอนว่าไม่มีใครได้ยิน

 

 

.
 
.
 
 
 
 
- Tease You End -
 
 
 
 
Talk:
 
โฮกกกกกกกกก ไม่อยากเชื่อว่าจะมีไฟแต่งฟิค แล้วคนที่ปลุกไฟเลาได้ก็คือพี่คริสนี่เอง ฮืออออ ซับบบบ ;_; ช่วงนี้กำลังบ้ามังงะกับอนิเมะเรื่อง Daiya no Ace ค่ะ หนุ่มๆ ในเรื่องน่ารักมาก เป็นการ์ตูนเกี่ยวกับเบสบอลที่เราไมมีความรู้เลยแท้ๆ แต่ก็สนุกมากและทำให้จินตนาการบรรเจิดมากกกกก
 
 
ฟิคนี้สั้นๆ แต่งเมื่อกำลังมีไฟและกำลังพีคกับพี่คริสภาคป๋า 55555 จริงๆพี่คริสเป็นคนที่ใจดีจากเนื้อแท้ แต่บางทีก็อาจจะแอบร้ายก็ได้นะ แอบคิดว่าป๋าคริสจะทำเป็นใจดีไปอย่างงั้นรึเปล่าน้า กิกิกิกิ ก็เอย์จุนคุงออกจะน่าแกล้งขนาดนั้น ฮือๆๆ รักหลงหนุ่มๆมาก
 
อยากจะแต่งมิยูกิกับเอย์จุนด้วยค่ะ ตอนอ่านมังงะถึงตอน 300 กว่าๆก็ยังรู้สึกทั้งรักทั้งหมั่นไส้ตาแว่นเกรียนนี่อยู่ แต่พอเมะตอนที่ 47 ออกเนี่ย ความหมั่นไส้แทบจะหายไปหมด TwT คนอะไรน่ารัก แล้วความน่าหมั่นไส้ของมิยูกิก็เป็นสิ่งที่เข้าใจได้จากตอน 47 เนี่ยแหล่ะ
 
ใครสนใจก็ลองไปหามาอ่านมาดูกันน้าาาาา รับรองว่าไม่ผิดหวังแน่ค่า >___<
 
ปล. เรื่องนี้ไม่รู้จะมีต่อรึเปล่า 5555 ที่จริงจิ้นฉากเอโร่ยของพี่คริสกับเอย์จุนไว้เยอะมาก ถ้าอารมณ์ยังกรุ่นอยู่ก็คงจะมาต่อแหล่ะน้า >w< ฮี่ๆๆๆๆ
 
By Yo ผู้กำลังทำตัวเป็นจอนผมคริสเซมไป